( 1 ) 353 / 20 پاسخ ابو عبيده به نامهء عمرو عاص الأزدى ( دو نسخهء خطّى پاريس ) ورق 46 / الف ( 82 / ب - 83 / الف ) ابو عبيدهء جرّاح به وى نوشت : به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر اما بعد ، عبد اللّه بن عمرو با نامهء تو نزد من آمد . تو در نامهء خود نوشته‌اى كه شاميان به دليل آگاه گشتن از روى گردانيدن ما از روميان و رها كردن سرزمين خود به ايشان ، بر شما دلير گشته و شوريده و آمادهء كارزار شده‌اند . سپاس خداى را كه اين كار بر پايهء ناتوانى انديشه يا سستى مسلمانان در برابر دشمن ، از ايشان سر نزده است . بلكه آن ، نظر همگان بود كه خواستند از آن راه دشمنان خود ، مشركان را بفريبند و آنان را از شهرها ، دژها و قلعه‌هاى خود بيرون كشند و از سوى ديگر ، مسلمانان گرد هم آيند و از دور و نزديك ، به يكديگر بپيوندند و در انتظار رسيدن نيروهاى كمكى بمانند و سپس به خواست خداوند ، در برابر دشمنان خود بايستند . سوارانشان گرد هم آمده و سواركاران مسلمان آماده‌اند . ما نسبت به يارى خداوند بر دوستان خويش و به انجام رساندن وعده و گراميداشت آيين خود و خوار ساختن مشركان ، پشت‌گرم هستيم . به گونه‌اى كه هيچ‌يك از ايشان نتوانند حتّى از مادر و سپاه و جان خود دفاع كنند ؛ تا آنكه بر بالاى كوهها پناه برند و از دفاع دژهاى خود ناتوان مانند و نيازمند صلح گردند و پيشنهاد آشتى دهند . سنّت خدا همان است كه پيش از اين بوده و هيچ‌گاه ، دگرگون نخواهد گشت . سپس تو مسلمانان همراه خود را آگاه ساز كه - به خواست خداوند - من همراه گروه مسلمانان ، به سوى ايشان خواهم آمد . از اين رو ، بايد گمان خود را به خدا نيكو گردانند . دشمنانى كه با شما در ستيزند ، نبايد از شما ناتوانى ، سستى و درماندگى ببينند ، تا نسبت به شما دلير گردند و شما را در ميان گيرند . خداوند ، ما و شما را با يارى خويش نيرومند گرداند و جامهء تندرستى و بخشايش خود را بر تنهايمان بپوشاناد . درود بر تو .